Kıskanmak...
Neden kıskanır ki bir insan ? Ya da sebepsiz kıskanır mı ? Sorarım hep kendi kendime, kötü bir huyummuş gibi nefret ederim kendimden, kıskandığım için. Bilirim sadece sevdiğim insanları kıskandığımı. Babamı annemden kıskandığım gibi.. Sahiplenirim, beklentisiz.. Ne sahiplenmek seninmiş gibi, nede kıskanmak onunmuş gibi; gereksiz şeylermiş oysa.. Kıskandığınla, sahiplendiğinle kalmak.. İnsan babasını babası olduğu için mi sever, yoksa iyi bir insan olduğu içinmi? - "babası olduğu için" bence. En azından benim için böyle... Peki ya sevgilisini? Sevgilisi olduğu için mi, yoksa iyi bir insan olduğu için mi? - tabiki sevgilisi olduğu için... Hiç kimse kötü bir adama aşık olmadı sanki? Kötülüğüyle, göz göre göre sevmek, ölesiye sevmek.. Neden hep kötüler cazip gelir ki insana? İyi insanları neden sevmeyiz? Ya da severiz ama sadece severiz, iyi oldukları için... Aşık olduklarımız başkadır.. Doyasıya severiz onları , iyisiyle kötüsüyle... Kendinden taviz vererek, y...