Kayıtlar

Ocak, 2012 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

İş Görüşmesi...:)

       Bugün sabah 9.30 civarında X Sigorta Bölge Müdürlüğü'nde randevum vardı. İş görüşmesine çağırıldım. İnternetten öylesine başvurduğum, yapıp yapamayacağım konusunda endişe ettiğim bir iş teklifiydi. Sahada sağlık sigortası satışı için aramışlardı. Bir önceki gün telefonda bayağı konuştular ne yapacağımı anlattılar, ayda 3-4 gün şehir dışında olacaksın dediler. Onuda kabul edip gittim görüşmeye.        Odaya almadan önce başvuru formunu doldurdum. Sekretere çaktırmadan soru sorup duruyordum. Oda sıkılmış olmalı ki, "görüşmede bilgilendirecekler sizi" dedi :) Başvuru formunu doldurup görüşme odasına alındım.              Görüşme odasında 3 kişi beni bekliyordu. Aileden başlayarak beni tanımaya çalıştılar. Her biri bir sürü soru sordu. Hepsini cevaplamaya çalıştım. Yavaş yavaş önemli sorular sormaya başladılar. Tek tük tökezlesem de yıkılmamıştım :) ayda 3-...

Güzel Günler Yakında !

        Yazasım geldi sana.. Onca işin içinde... Tuhaf hissediyorum bu aralar kendimi. Bir sürü sıkıntım var, ama eskisi kadar tasalanmıyorum sıkıntılarım için. Herşeyin hemen çözümlenmesini istemek saçmaymış gerçekten. Bazen beklemek gerekiyormuş, sabretmek..         Herşey öyle zor geliyor ki; çalışmak, aileni özlemek, sevmek bile.. Biliyorum ki sıkıntılara çözüm bulununca herşey geçecek. Biliyorum ki bunun için önümde uzuuuuun bir zaman dilimi var. Fakat öylece beklemek, çok zor geliyor be.. Çözüm kötüde olsa iyi de olsa beklemek.         4 aydır çektiğim sıkıntılar bir türlü çözüme ulaşmadı.. Hatta üzerine yenileri ekleniyor. Ne kadar zormuş hayat, yaşamak bile zor geliyor. Bu kadar sıkıcı, bu kadar üzücü olmamalı herşey.. Dertlerim azalacağına, üzerine yenileri eklenmemeli. Üstesinden gelemeyeceğim gibi geliyor bazen.. Hayatın vereceği zorluklara, daha bu zorluklarla yü...

Özledim Seni.. (şimdiden)

 özledim seni… ayrılık yüreğimi uyuşturuyor karıncalandırıyor nicedir. beynimi uyuşturuyor özlemin… ... çok sık birlikte olmasak bile benimle olduğunu bilmenin bunca zamandır içimi ısıttığını yeni yeni anlıyorum Yokluğun, Hatırladıkça yüreğime saplanan bir sizi olmaktan çıkıp mütemadiyen bir boşluğa Sabahları seni okşayarak başlamaları aksamları her isi bir kenara koyup seninle baş başa konuşmaları özlüyorum; oynaşmalarımızı, yürüyüşlerimizi, sevimli haşarılığını, çocuksu küskünlüğünü… Nasılda serttin başkalarına karşı beni savunurken; ve ne kadar yumuşak bir çift kısık gözle kendini ellerimin okşayışına bırakırken Gitmeni asla istemediğim halde buna mecbur olduğunu görmek ve sana bunları söylemeden ”git artık” demek ”beni ne kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa” demek sana nede zor seni görmemek ve belki yıllar sonra karsılaştığımızda bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden… yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçi...

Davet...

"şunları bir araya toplayayım. Bir güzel muhabbet edelim" diye düşündüm. Mutfak işinden de anlarım. Donattım sofrayı. Bayağı uğraştım. Hepsinin, ayrı ayrı ne yemekten, ne içmekten hoşlandığını iyi bilirim. Bayağı da para gitti. Birinin yediğini öbürü yemez. Ötekinin içtiğini beriki içmez. Dört kişilik sofra kurdum. Mumları da yaktım. Bak hepsi, Erick Satie severdi. Hatırladım. Müziği de ayarladım. Geldiler. 20 yaşında ben, 35 yaşımda ben, 40 yaşımda ben ve bugünkü ben dördümüz. Birden yirmi yaşımı, otuz beş yaşımın karşısına oturttum. Kırk yaşımın karşısına da, ben geçtim. Yirmi yaşım, otuz beş yaşımı tutucu buldu. Kırk yaşım ikisinin de salak olduğunu söyledi. Yatıştırayım dedim. "Sen karışma moruk" dediler. Büyük hır çıktı. Komşular alttan üstten duvarlara vurdular. Yirmi yaşım kırk yaşıma bardak attı. Evin de içine ettiler. Bende kabahat. Ne çağırıyorsun tanımadığın adamları evine ... CAN YÜCEL

Söyleyemem Derdimi Kimseye ...

Resim
     Müzik eşliğinde okuyunuz lütfen :)      Çaresizlik;      Çıkmaz sokak. Beklemek, ölesiye beklemek demektir benim için çaresizlik. Elden birşey gelmemesi çok yakar insanın canını, çaresizce beklemek kısaltır ömrü adeta. Ama beklersin umutlu, umutsuz hep beklersin.. Kısacası insan hayatı beklemek yani çaresizlikle geçer.      İşe giden kocanı beklersin, askere giden sevgilini, gurbete giden akrabalarını, okula giden çocuğunu, gece yarısı dışarı çıkan kızını... Hep beklersin.. Kimisi gelir, beklediğine değer.. Kimisi ise gelmez.. Ya hayallerin, isteklerin? Somut varlıkları beklemek çok daha kolay gibi gözüksede soyut şeylerle eşdeğer değildir benim için. İkisinide beklerken canın yanar. Fakat , beklediğin insanın yaşadığı bilmek yeeter bazen insana peki ya olmasını istediği birşeyin olmayacağını bilmek daha çok acıtmaz mı insanın canını? Tartışılır tabiki.   ...

2011 ne aldı, ne verdi ...

         Koskoca bir yıl daha bitti. 2011 benim için çok berbat bir yıldı. son ayları saymazsak :) 2011 benim için hayallerimin tamamen yok olmasını ifade eden bir yıldı. Ne heyecanla gelmiştim üniversiteye, umduğumu bulamadım ne arkadaşlık nede eğlence... bir kaç arkadaş haricinde. ilk yılına sözüm yok. ama 2. yılı yani 2011 in ocak ayıyla başlayan son dönem bitmek bilmemişti adeta. DGS ye hazırlanıyordum kazanamayacığımı bile bile, nasıl olsa kazanırım umuduyla. Hafta sonları dersaneye gidiyordum sonra derslerden sıkılıp çıkıyordum. Yurtta da ders çalışmaktan bunalıp koca gün uyuyordum. Okulum zaten iki gündü. Ayaklarım geri gide gide gidiyordum okula.         Okulu bırakma raddesine gelmiştim ki, bir sınava geç kalmamdan dolayı yine BABAM tuttu ellerimden. Ağlayarak aramıştım Onu. Sen istedin gitmeyi, bırak gel ozaman KIZIM dedi bana. Bazen diyorum iyi ki Bursa da okumuşum. Bazende BABAM keşke göndermeseydi...