Güzel Günler Yakında !

        Yazasım geldi sana.. Onca işin içinde... Tuhaf hissediyorum bu aralar kendimi. Bir sürü sıkıntım var, ama eskisi kadar tasalanmıyorum sıkıntılarım için. Herşeyin hemen çözümlenmesini istemek saçmaymış gerçekten. Bazen beklemek gerekiyormuş, sabretmek..

        Herşey öyle zor geliyor ki; çalışmak, aileni özlemek, sevmek bile.. Biliyorum ki sıkıntılara çözüm bulununca herşey geçecek. Biliyorum ki bunun için önümde uzuuuuun bir zaman dilimi var. Fakat öylece beklemek, çok zor geliyor be.. Çözüm kötüde olsa iyi de olsa beklemek.

        4 aydır çektiğim sıkıntılar bir türlü çözüme ulaşmadı.. Hatta üzerine yenileri ekleniyor. Ne kadar zormuş hayat, yaşamak bile zor geliyor. Bu kadar sıkıcı, bu kadar üzücü olmamalı herşey.. Dertlerim azalacağına, üzerine yenileri eklenmemeli. Üstesinden gelemeyeceğim gibi geliyor bazen.. Hayatın vereceği zorluklara, daha bu zorluklarla yüzleşmeden önce göğüs geren insan, şimdi ise başaramayacağını düşünüyor.
Diyeceksiniz ki "ne oldu bu kadar ?" Hiç.. Hayatım tam bir puzzle gibi adeta. Her geçen gün parçaları oturtmaya çalışıyorum.. Bir gün bitecek mi bu puzzle bilmem ama parçası kaybolursa herşey daha da kötü olur biliyorum. Bütün parçalar kaybolabilir, yeter ki ümidim kaybolmasın. Umut dünyasında yaşamakta güzelmiş diyerek kötü düşünmek istemiyorum. Yazmak hiç bu kadar güzel olmamıştı. Düşündüklerinin direk klavyeye yansıması, sonra yanlışlıkları düzeltirken, her okuduğumda gözlerimin dolması...

       Düşünüyorum da hayata hiç hazırlanmamışım meğer. Kim derdi ki kendi ayaklarının üzerinde durmanın aslında kötü bişey olduğunu. Kötüden ziyade zor, çok zor olduğunu. Babamı özlüyorum ben.. Eve gittiğimde parlayan gözlerine bakınca derdi tasayı unuttuğum insanı.. Benim için üzülür diye, anlatmak isterken anlatamadığım bir çok şeyi anlatamamak ne kadar zormuş.. Ama ben onun güçlü kızıyım, o beni böyle görmeye dayanamaz ki..

       Yenişehir'imi özlüyorum. İznik caddesini. Gözleri fırıldak gibi bakan erkeklerini, bir kilo makyaj yapan liseli kızları :) çıkmaz sokaklarını, dedikodu yapan insanlarını. Biri görür diye sevgilisiyle gizli saklı buluşan kızlarını. Esnafını bile özlüyorum be. Yazını ayrı, kışını ayrı özlüyorum. Daha ne olsun.. Çocukluğumun, anılarımın şehrini özlüyorum. O şehirde canım sıkılmazdı benim, koca gün evde otursam da havasından mıdır nedir, kötü birşey düşünmezdim.

    Başıma daha ne gelecek, nelerle karşılaşacağım iyice gözüm korktu. Hem yenişehir özlemiyle, hem de iyi bir iş arama kaygısıyla yoluma devam edeceğim. Çok canım yanacak, çok üzüleceğim her bir dert için. Ama bu saatten sonra dertlerimi ancak zincir yapıp, Alaylı köprüsünden atarım :)

      Ne işim, ne aşkım... Hiç biri üzmesin beni mümkünse. Valla yürek dayanmıyor artık. Nerde o soğukkanlı Derya... Artık herşeye ağlar oldum :) Yoruldum, yıprandım.. Ama biliyorum ki güzel günler yakında...
Görüşmek üzere...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

ÖTESİ, BERİSİ, DAHASI…

şubatın gelmesiyle beraber :)

Gidecek Bir Adamı Sevmek...