Söyleyemem Derdimi Kimseye ...
Müzik eşliğinde okuyunuz lütfen :)
Çaresizlik;
Çıkmaz sokak. Beklemek, ölesiye beklemek demektir benim için çaresizlik. Elden birşey gelmemesi çok yakar insanın canını, çaresizce beklemek kısaltır ömrü adeta. Ama beklersin umutlu, umutsuz hep beklersin..
Kısacası insan hayatı beklemek yani çaresizlikle geçer.
İşe giden kocanı beklersin, askere giden sevgilini, gurbete giden akrabalarını, okula giden çocuğunu, gece yarısı dışarı çıkan kızını... Hep beklersin.. Kimisi gelir, beklediğine değer.. Kimisi ise gelmez.. Ya hayallerin, isteklerin? Somut varlıkları beklemek çok daha kolay gibi gözüksede soyut şeylerle eşdeğer değildir benim için. İkisinide beklerken canın yanar. Fakat , beklediğin insanın yaşadığı bilmek yeeter bazen insana peki ya olmasını istediği birşeyin olmayacağını bilmek daha çok acıtmaz mı insanın canını? Tartışılır tabiki.
Herkes birbirinden beklenti içindedir aslında. Baban eve gelmeni ister, annen ekmek almanı, ablan sesini duymayı. Sevgilin öpmeyi, paylaşmayı. Arkadaşların gezip tozmayı. Ya ben ? Dert anlatmayı istemişimdir çoğu zaman. Derdimi anlatabilmeyi.. Hiç beceremedim nedense, sustum hep.. Ailenle konuşurken acaba söylesem mi diye düşünürsün içindeki sıkıntıyı.. Yok, dersin onlarda üzülmesin.. Sevgilinle konuşurken denersin aynı şeyi, olay büyür diye vazgeçersin anlatmaktan. İnsanın hayatında dertlerini anlatıp rahatladığı bir veya iki insan vardır. Herşeyi dikkatlice dinleyip, çıkış yolları arar senin için. Bazen iyi bazen kötü, sesini duymak bile rahatlatır insanı. Hep bir döngü içindedir dertler, ailen üzülür diye anlatmadıklarını sevgilin büyütür diye, arkadaşların ezer diye anlatamazsın bir türlü. İçinde büyür söyleyemediklerin. Kendi kendine çıkış yolu ararsın bulamazsın, sonra hemen seni rahatlatacak insana koşarsın. Anlatırsın bir bir, düşünmeden..
O hep dinler seni, ve dedikleri hep doğrudur.. Herkes birşeyler söyler ama sadece onun dediklerini kabullenirsin. Hatta hatalarını yüzüne vurduğunda "haklısın" dediğin tek insandır, seni rahatlatan insan.
O, öyle bir insandır ki dedikleri bir bir çıkar, aklından geçenleri daha önce yapmışsındır. Yalan bile söyleyemezsin. Seni çok iyi tanır çünkü.. Anlatmak istemediğin şeyler için zorlamaz seni, bilir özel olduğunu. Nefes alışından bilir canının sıkkın olduğunu. 10 dakika konuşmak bile yeterli olur. Derdine çare olmuştur, aranan kan bulunur :) Önce Allah'a sonra ailene dua edersin iyi ki yanındalar diye.
2 gündür öyle canım sıkkındı ki kime anlattıysam rahatlayamadım bir türlü. Atamadım sıkıntımı. Taa ki onu arayana dek. Hiç istememiştim evlenmesini, ama şuan mutlu oldukça ben daha mutlu oluyorum. Hep kızdırır beni, 2 dk geçmeden özür diler hemen :) ama dün gece çocuğunun mamasını erteleyip beni dinledi. Bir başka konuştu benimle, herzamanki gibi.. Konuştu, konuştu, konuştu.. "Sabret." dedi. İyiki var dedim içimden, İyiki kardeşiyim..
İyiki varsın Ablam;
Derdime derman,
Hastalığıma şifa,
Mutluluğuma kaynaksın sen...
Seni seviyorum..
Saliha Sargın REN'e...
Çaresizlik;
Çıkmaz sokak. Beklemek, ölesiye beklemek demektir benim için çaresizlik. Elden birşey gelmemesi çok yakar insanın canını, çaresizce beklemek kısaltır ömrü adeta. Ama beklersin umutlu, umutsuz hep beklersin..
Kısacası insan hayatı beklemek yani çaresizlikle geçer.
İşe giden kocanı beklersin, askere giden sevgilini, gurbete giden akrabalarını, okula giden çocuğunu, gece yarısı dışarı çıkan kızını... Hep beklersin.. Kimisi gelir, beklediğine değer.. Kimisi ise gelmez.. Ya hayallerin, isteklerin? Somut varlıkları beklemek çok daha kolay gibi gözüksede soyut şeylerle eşdeğer değildir benim için. İkisinide beklerken canın yanar. Fakat , beklediğin insanın yaşadığı bilmek yeeter bazen insana peki ya olmasını istediği birşeyin olmayacağını bilmek daha çok acıtmaz mı insanın canını? Tartışılır tabiki.
Herkes birbirinden beklenti içindedir aslında. Baban eve gelmeni ister, annen ekmek almanı, ablan sesini duymayı. Sevgilin öpmeyi, paylaşmayı. Arkadaşların gezip tozmayı. Ya ben ? Dert anlatmayı istemişimdir çoğu zaman. Derdimi anlatabilmeyi.. Hiç beceremedim nedense, sustum hep.. Ailenle konuşurken acaba söylesem mi diye düşünürsün içindeki sıkıntıyı.. Yok, dersin onlarda üzülmesin.. Sevgilinle konuşurken denersin aynı şeyi, olay büyür diye vazgeçersin anlatmaktan. İnsanın hayatında dertlerini anlatıp rahatladığı bir veya iki insan vardır. Herşeyi dikkatlice dinleyip, çıkış yolları arar senin için. Bazen iyi bazen kötü, sesini duymak bile rahatlatır insanı. Hep bir döngü içindedir dertler, ailen üzülür diye anlatmadıklarını sevgilin büyütür diye, arkadaşların ezer diye anlatamazsın bir türlü. İçinde büyür söyleyemediklerin. Kendi kendine çıkış yolu ararsın bulamazsın, sonra hemen seni rahatlatacak insana koşarsın. Anlatırsın bir bir, düşünmeden..
O hep dinler seni, ve dedikleri hep doğrudur.. Herkes birşeyler söyler ama sadece onun dediklerini kabullenirsin. Hatta hatalarını yüzüne vurduğunda "haklısın" dediğin tek insandır, seni rahatlatan insan.
O, öyle bir insandır ki dedikleri bir bir çıkar, aklından geçenleri daha önce yapmışsındır. Yalan bile söyleyemezsin. Seni çok iyi tanır çünkü.. Anlatmak istemediğin şeyler için zorlamaz seni, bilir özel olduğunu. Nefes alışından bilir canının sıkkın olduğunu. 10 dakika konuşmak bile yeterli olur. Derdine çare olmuştur, aranan kan bulunur :) Önce Allah'a sonra ailene dua edersin iyi ki yanındalar diye.
2 gündür öyle canım sıkkındı ki kime anlattıysam rahatlayamadım bir türlü. Atamadım sıkıntımı. Taa ki onu arayana dek. Hiç istememiştim evlenmesini, ama şuan mutlu oldukça ben daha mutlu oluyorum. Hep kızdırır beni, 2 dk geçmeden özür diler hemen :) ama dün gece çocuğunun mamasını erteleyip beni dinledi. Bir başka konuştu benimle, herzamanki gibi.. Konuştu, konuştu, konuştu.. "Sabret." dedi. İyiki var dedim içimden, İyiki kardeşiyim..
İyiki varsın Ablam;
Derdime derman,
Hastalığıma şifa,
Mutluluğuma kaynaksın sen...
Seni seviyorum..
Saliha Sargın REN'e...

Yorumlar