Kayıtlar

Büyümek...

Resim
çocukluktan bu yana "annenimi daha çok seviyosun? babanı mı?" sorusundan sonra gelir "büyüyünce ne olcaksın?" Nasıl bişeydir bu büyümek.. iyi mi? kötü mü? ne farkeder ki.. iyide olsa kötüde olsa büyümüyor muyuz... çocukluğunda tek hayalindir büyümek. 18 yaşında olabilmek daha doğrusu özgür olabilmek.. daha sonra sevdiğin insanla mutlu bi yuva kurup çoluk çocuğa karışmak... kimimiz evliliği, çocuklarını düşünür, kimimiz kariyerini.. kimimiz ise hem kariyer yapar hem çocuk, çocukken... insanın belkide en geniş düşündüğü çağdır çocukluk.. hayalde olsa düşünürsün, büyüdükçe düşüncelerinin değişeceğini bilmeden.. hiç bir olumsuzluk yaşayabilme ihtimalini düşünmeden.. her isteğin olur hayallerinde, çocukken... bi gün öğretmen olursun, bi gün doktor... geleceğin bir oyun gibidir çocukken... Ergenliğe girersin, hayatına seveceğin insanlar girer, güzel dostluklar yaşarsın.. sınavdan sınava girersin.. okursun, okursun.. ağzım yüzüm diyene kadar zaman bi hayli geçer.. üniver...

Şarkılar kimi söyler ?

Resim
Her şarkıda bir anı, her şarkıda bir özlem mutlaka vardır.. kimisinde ayrılık , kimisinde mutluluk, her şarkıya yüklediğimiz anlam başkadır. Her şarkı başka birini hatırlatır insana.. sevdiğini, aşık olduğunu, nefret ettiğini, hoşlandığını, ayrıldığını.. sevdiğinle bi yere gidersin bi şarkı çalar, yıllar sonrada hatırlarsın. Şarkılar insanın yaşadıklarıyla doğru orantılıdır aslında... insan ne yaşarsa yaşasın iyi veya kötü mutlaka bi şarkıyla bağdaşır. bağdaşmazsa o şarkı sevilmez :) şarkıyı sevdiğimden değil, sevdiceğimin şarkıyı sevdiği için o şarkıyı milyonlarca kez dinlediğim olmuştur. çoğu insan yapar bunu, şüphesiz :) aynı şarkı herkeste farklı hisler uyandırabilir.. kimisinin yüzünde ufak bi tebessüm, kimisinde aşk kırıntılarından kalan hatıra, kimisinde "aayy bu aşkımla bizim şarkımız" :) vb. Ama her şarkı dinleyene yazılmıştır adeta.. her şarkıdan bi kuplede olsa size yazılmıştır. Ruh halini yansıtan güzel bir sanattır şarkı. Dinlerken bi çok yerde olursunuz.. Her ...

babam..

Her genç kızın hayatına giren ilk prens babası olduğu gibi, benim de babam.. yegane, kıymetli, doğrulaıyla, yanlışlarıyla koşulsuz sevdiğim babamm.. ve ben onun şımarık kızı.. fırlama diye hitap ettiğide olmuştur tabi :) kafamı yastığıma koyduğumda, dışarı çıktığımda, sevgilime baktığımda, adamın birine yol sorduğumda, heyecanlandığımda, korktuğumda, güldüğümde, ağladığımda, yalnızken, kalabalıktayken; her yerde babam... sesini duyduğumda içimi yakan, evde gerek yemek gerek gece yarısı olsada onu sabırsızlıkla bekleyen, annemden bile kıskandığım... bilmiyorum diğer kızların babalarıyla yakınlığını.. benim çocukkende böyleydi, şimdide. Babama bu kadar aşıkken hayatıma girecek, eşim olabilecek insanın babama benzemesini hiç istememişimdir. Bunun sebebi nedir hiç bilmiyorum.. koşulsuz sevdiğimden belki de.. Kadın eşi olacak insanıda koşulsuz sevmez mi? bunu evlenmeden bilemiycem sanırım.. 2 gün ayrı kalsam bile özlerim ben babamı. yanındayken hep tartışsakta.. dinler beni babam...

hoşgeldim :)

bloğumu açmış bulunmaktayım... iyi, kötü, mutlu, mutsuz günlerime ortak olsun diye.. böyle oturup düşününcede insanın aklına bişey gelmiyor açıkçası.. sakin kafayla düşünmek lazım.. çocukluktan beri en kötü huyumdur, kompozisyon sınavlarından 40 kişilik sınıfın içinden en düşük alan öğrencilerden biriydim.. 20 yaşına geldim başımdan iyi kötüü her türlü olay geçti, fakat bunu yazıya dökmek zor oluyor nedense.. şiir yazarım mesela, aşık olunca oda :) boş vakit buldukçaa yazmaya çalışacağım. paylaşmak her zaman güzeldir :)