Büyümek...
çocukluktan bu yana "annenimi daha çok seviyosun? babanı mı?" sorusundan sonra gelir "büyüyünce ne olcaksın?" Nasıl bişeydir bu büyümek.. iyi mi? kötü mü? ne farkeder ki.. iyide olsa kötüde olsa büyümüyor muyuz...
çocukluğunda tek hayalindir büyümek. 18 yaşında olabilmek daha doğrusu özgür olabilmek.. daha sonra sevdiğin insanla mutlu bi yuva kurup çoluk çocuğa karışmak... kimimiz evliliği, çocuklarını düşünür, kimimiz kariyerini.. kimimiz ise hem kariyer yapar hem çocuk, çocukken... insanın belkide en geniş düşündüğü çağdır çocukluk.. hayalde olsa düşünürsün, büyüdükçe düşüncelerinin değişeceğini bilmeden.. hiç bir olumsuzluk yaşayabilme ihtimalini düşünmeden.. her isteğin olur hayallerinde, çocukken... bi gün öğretmen olursun, bi gün doktor... geleceğin bir oyun gibidir çocukken...
Ergenliğe girersin, hayatına seveceğin insanlar girer, güzel dostluklar yaşarsın.. sınavdan sınava girersin.. okursun, okursun.. ağzım yüzüm diyene kadar zaman bi hayli geçer.. üniversite sınavıydı derkeeeeeeeeeeeeeen tak okul biter... ( kendi hayatımdan örnek veriyorum ) hayatta ne olmak istediğini bi çocukken sorduklarında, bi üniversite tercihleri yaparken, bi de üniversite son sınıfta düşünürsün :) çocukken özendiğin insanlardan örnek verirsin, üniversite son sınıfta ise 'okul bitiyo lan napıcam ben?' olur.. :) okulun bitmesiyle iş bulma arasındaki yaşanan stres hayatının hiç bir döneminde yaşanılmaz herhalde..
Kendi ayaklarının üzerinde durmak; neden isteriz ki bunu? hayatının her döneminde kötü şeyler yaşıyor insan, ve hiç bir şey başına gelmeden anlaşılmıyor.. en azından ben anlayamıyorumm, illa başıma gelicek, illa bi vurgun yicem ondan sonra " haaaaaaaaaa evet böyleymiş hakkatten" diyorum :) ama 20 yaşında ayaklarının üzerinde durmakta nesi ? "bırak aşık olduğun baban baksın sana ! " diyemiyosun tabi :) iş arama telaşeleri, ev stresi derken bi anda kendini ofiste çalışırken buluyosun.. o değilde hayatta hiç bir zaman yapmayacağım bişeydi uykuya zaman ayırıp makyajı iş yerinde yapmak. ablamla hep dalga geçerdim :) benim için uyku herzaman öncelikliydi fakat makyajsız dışarı çıkmazdım ama onu bile yaptım :) bir süre sonra pijamalarla işe gelip, iş yerinde üzerimi değiştirirsem şaşırmam açıkçası :) iş kadını oluyoruz ya, büyüyoruz yavaş yavaş...
Böyle işte.. durmadan büyürsün, her gün farklı bişey yaşarsın. bazen durgun, bazen mutlu, bazen üzgün... çocukluktaki gibi olmuyor hiç bişey.. olmasını istediğimiz şey için ağlayıp elde edemiyoruz, hayalini bile kuramıyoruz bazen.. büyüdükte noldu ? hiiiç.. büyümüş olduk sadece...
Niye bilmiyorum içinde bulunduğum yaştan büyük düşünemiyorum kendimi. Hayal kurması bile tuhaf geliyor. Ne bileyim evlenmişsin, çoluk çocuk, iş ve hayatın getirdikleri.. korkuyorum herhalde büyümekten. nedendir bu his ? çok mu zor, çok mu kötü günler geçirdim ? hayır.. belkide bu yüzden. içinde olduğum durumdan daha kötü bi durum içine girmek istemiyorumm. kahkaha atarken tebessüme çevirmek niye ? büyüyoruz ya her türlü şeye alıştıracakmışız kendimizi.. kocaman oluveriyoruz herkes için.. özgür oluyoruzz... sorumluluk denen bir belaya sahip oluyoruz.. sonra iş telaşına kaptırıyoruz kendimizi.. çeyiz falan yapıyoruzzz.. hangi adamla evleneceğimizi bilmeden..
şu evlilik lafı nedendir bilmem hayattan soğutuyor beni ? çocukluğum geldi aklıma.. "baba ben evlenmicem, sana bakçam" deyişim.. ama bir doğru var ki her dişi yavru, yuvadan uçar... ben evlilik için uçmayı isterdimm ki iş hayatı kanatlanıp uçurdu beni... büyüdük yaa çalışmamız lazım... biraz daha büyüynce evlenicez işte.. hep bi telaşe içinde oluyo insan, büyüdükçe...
Evet doğru bir çok şeyi daha iyi anlıyorsun, büyüdükçe.. büyüdükçe öğreniyosun.. evet iyi yanlarıda var tamam haklısınız ama nolurdu babamın şımarık kızı olarak dizinin dibinde olsaydım ? bu yüzden yıllar geçsede büyümek istemezdim, annemle babamın ortasına yatıp sabah orda uyanmak.. büyüdük ya ayıp ! çocukluktan yeni çıkmama rağmen özlüyorum. şimdiden..
Kim özlemez ki çocukluğunu ? Kim ister ki büyümeyi ?
Kim?
Kimse...
Öyleyse çocukluğunuzdaki günlere istinaden şiddetle aşağıdaki şarkıyı dinlemenizi tavsiye ediyorum :)
Başka bir paylaşımda görüşmek dileğiyle, esen kalın :)
çocukluğunda tek hayalindir büyümek. 18 yaşında olabilmek daha doğrusu özgür olabilmek.. daha sonra sevdiğin insanla mutlu bi yuva kurup çoluk çocuğa karışmak... kimimiz evliliği, çocuklarını düşünür, kimimiz kariyerini.. kimimiz ise hem kariyer yapar hem çocuk, çocukken... insanın belkide en geniş düşündüğü çağdır çocukluk.. hayalde olsa düşünürsün, büyüdükçe düşüncelerinin değişeceğini bilmeden.. hiç bir olumsuzluk yaşayabilme ihtimalini düşünmeden.. her isteğin olur hayallerinde, çocukken... bi gün öğretmen olursun, bi gün doktor... geleceğin bir oyun gibidir çocukken...
Ergenliğe girersin, hayatına seveceğin insanlar girer, güzel dostluklar yaşarsın.. sınavdan sınava girersin.. okursun, okursun.. ağzım yüzüm diyene kadar zaman bi hayli geçer.. üniversite sınavıydı derkeeeeeeeeeeeeeen tak okul biter... ( kendi hayatımdan örnek veriyorum ) hayatta ne olmak istediğini bi çocukken sorduklarında, bi üniversite tercihleri yaparken, bi de üniversite son sınıfta düşünürsün :) çocukken özendiğin insanlardan örnek verirsin, üniversite son sınıfta ise 'okul bitiyo lan napıcam ben?' olur.. :) okulun bitmesiyle iş bulma arasındaki yaşanan stres hayatının hiç bir döneminde yaşanılmaz herhalde..
Kendi ayaklarının üzerinde durmak; neden isteriz ki bunu? hayatının her döneminde kötü şeyler yaşıyor insan, ve hiç bir şey başına gelmeden anlaşılmıyor.. en azından ben anlayamıyorumm, illa başıma gelicek, illa bi vurgun yicem ondan sonra " haaaaaaaaaa evet böyleymiş hakkatten" diyorum :) ama 20 yaşında ayaklarının üzerinde durmakta nesi ? "bırak aşık olduğun baban baksın sana ! " diyemiyosun tabi :) iş arama telaşeleri, ev stresi derken bi anda kendini ofiste çalışırken buluyosun.. o değilde hayatta hiç bir zaman yapmayacağım bişeydi uykuya zaman ayırıp makyajı iş yerinde yapmak. ablamla hep dalga geçerdim :) benim için uyku herzaman öncelikliydi fakat makyajsız dışarı çıkmazdım ama onu bile yaptım :) bir süre sonra pijamalarla işe gelip, iş yerinde üzerimi değiştirirsem şaşırmam açıkçası :) iş kadını oluyoruz ya, büyüyoruz yavaş yavaş...
Böyle işte.. durmadan büyürsün, her gün farklı bişey yaşarsın. bazen durgun, bazen mutlu, bazen üzgün... çocukluktaki gibi olmuyor hiç bişey.. olmasını istediğimiz şey için ağlayıp elde edemiyoruz, hayalini bile kuramıyoruz bazen.. büyüdükte noldu ? hiiiç.. büyümüş olduk sadece...
Niye bilmiyorum içinde bulunduğum yaştan büyük düşünemiyorum kendimi. Hayal kurması bile tuhaf geliyor. Ne bileyim evlenmişsin, çoluk çocuk, iş ve hayatın getirdikleri.. korkuyorum herhalde büyümekten. nedendir bu his ? çok mu zor, çok mu kötü günler geçirdim ? hayır.. belkide bu yüzden. içinde olduğum durumdan daha kötü bi durum içine girmek istemiyorumm. kahkaha atarken tebessüme çevirmek niye ? büyüyoruz ya her türlü şeye alıştıracakmışız kendimizi.. kocaman oluveriyoruz herkes için.. özgür oluyoruzz... sorumluluk denen bir belaya sahip oluyoruz.. sonra iş telaşına kaptırıyoruz kendimizi.. çeyiz falan yapıyoruzzz.. hangi adamla evleneceğimizi bilmeden..
şu evlilik lafı nedendir bilmem hayattan soğutuyor beni ? çocukluğum geldi aklıma.. "baba ben evlenmicem, sana bakçam" deyişim.. ama bir doğru var ki her dişi yavru, yuvadan uçar... ben evlilik için uçmayı isterdimm ki iş hayatı kanatlanıp uçurdu beni... büyüdük yaa çalışmamız lazım... biraz daha büyüynce evlenicez işte.. hep bi telaşe içinde oluyo insan, büyüdükçe...
Evet doğru bir çok şeyi daha iyi anlıyorsun, büyüdükçe.. büyüdükçe öğreniyosun.. evet iyi yanlarıda var tamam haklısınız ama nolurdu babamın şımarık kızı olarak dizinin dibinde olsaydım ? bu yüzden yıllar geçsede büyümek istemezdim, annemle babamın ortasına yatıp sabah orda uyanmak.. büyüdük ya ayıp ! çocukluktan yeni çıkmama rağmen özlüyorum. şimdiden..
Kim özlemez ki çocukluğunu ? Kim ister ki büyümeyi ?
Kim?
Kimse...
Öyleyse çocukluğunuzdaki günlere istinaden şiddetle aşağıdaki şarkıyı dinlemenizi tavsiye ediyorum :)
Başka bir paylaşımda görüşmek dileğiyle, esen kalın :)
Yorumlar