Evimde Misafir Olmak...
Ayda bir gider oldum evime. Baba evime, sıcacık evime, sobanın üzerinde ekmek kızartıp yediğim evime. Huzurlu, mutlu olduğum yere.. İş yoğunluğu beni Yenişehirden bayağı uzaklaştırdı. İnsanın doğduğu yer değil, doyduğu yer hesabı.. Zor oluyor. Özlem duygusu çok zor. Hele ki evin en küçüğüyseniz, en şımarık kızıysanız daha bi zor oluyor. Aramızda 1 saat olmasına rağmen... Kapının önüne gelip deli gibi zili çaldığımda kapıyı söylenerek açan annem, hemen üzerine atladığım babam, beni görünce kıçını bile kaldırmayan ablam :) Evimin güzel bireylerinin olmadığı ev mutsuz oluyor, soğuk oluyor...
Özgürlük denen şey.. Evet, insan özgürlükten sıkılır mı? -sıkıldım... Keşke bi haltlar yesem de babam karışsa diyorum bazen.. Annem 2 saat dır dır etse başımda. Ablam tehdit etse babama söylerim diye :) Bende korkmama rağmen, yapacağım şeyden eksik kalmasam...
Bir akşam öncesinden arar haber veririm geleceğimi. Annem en sevdiğim yemekleri yapar, sokağa girer girmez hissederim. Babam elleri dolu gelir, halbuki onun bi bakışı ömre bedeldir :) ah babammm... Ve ablam, kılını bile kıpırdatmaz. Yer kavgası yaparız sürekli. Benim yattığım her yer onundur. Bir anda misafir oluveririm. "Sen misafirsin bu evde".. Bulaşıkları yıkarken ev sahibi, yatacak yer ararken misafir yaparlar beni :)) Bir kere çıktık ya evden, naparsak yapalım misafirizdir aslında.
Onlarda özler aslında. Belkide daha fazla. Ama şu kesinleşmiş birşeydir ; evden ayrıldığın an en kıymetlileri olursun ailenin :) Ben hep kıymetli çocuktum o ayrı tabi :)))
Her gelişin birde gidişi vardır. Ki en çok can yakan o andır. Babam Gözlerimin içine bakar "gitme" dercesine. Annemde dua eder içinden. İstemezsin gitmeyi, sen de istersin kalmayı ama pazartesi günü seni bekleyen iş yeri, iş ve patronun vardır. Ve öpersin ellerini gidersin. Her gidişte başka bir burukluk vardır. Otobüse bindiğim an özlemeye başlarım onları.. Beni merak eden ve nazımın geçtiği tek insanlardır ailem.
Onlar benim annem-babam ben onların şımarık kızı;
iyi ki varız, iyi ki aileyiz :)
Özgürlük denen şey.. Evet, insan özgürlükten sıkılır mı? -sıkıldım... Keşke bi haltlar yesem de babam karışsa diyorum bazen.. Annem 2 saat dır dır etse başımda. Ablam tehdit etse babama söylerim diye :) Bende korkmama rağmen, yapacağım şeyden eksik kalmasam...
Bir akşam öncesinden arar haber veririm geleceğimi. Annem en sevdiğim yemekleri yapar, sokağa girer girmez hissederim. Babam elleri dolu gelir, halbuki onun bi bakışı ömre bedeldir :) ah babammm... Ve ablam, kılını bile kıpırdatmaz. Yer kavgası yaparız sürekli. Benim yattığım her yer onundur. Bir anda misafir oluveririm. "Sen misafirsin bu evde".. Bulaşıkları yıkarken ev sahibi, yatacak yer ararken misafir yaparlar beni :)) Bir kere çıktık ya evden, naparsak yapalım misafirizdir aslında.
Onlarda özler aslında. Belkide daha fazla. Ama şu kesinleşmiş birşeydir ; evden ayrıldığın an en kıymetlileri olursun ailenin :) Ben hep kıymetli çocuktum o ayrı tabi :)))
Her gelişin birde gidişi vardır. Ki en çok can yakan o andır. Babam Gözlerimin içine bakar "gitme" dercesine. Annemde dua eder içinden. İstemezsin gitmeyi, sen de istersin kalmayı ama pazartesi günü seni bekleyen iş yeri, iş ve patronun vardır. Ve öpersin ellerini gidersin. Her gidişte başka bir burukluk vardır. Otobüse bindiğim an özlemeye başlarım onları.. Beni merak eden ve nazımın geçtiği tek insanlardır ailem.
Onlar benim annem-babam ben onların şımarık kızı;
iyi ki varız, iyi ki aileyiz :)
Yorumlar