Evimde Misafir Olmak...
Ayda bir gider oldum evime. Baba evime, sıcacık evime, sobanın üzerinde ekmek kızartıp yediğim evime. Huzurlu, mutlu olduğum yere.. İş yoğunluğu beni Yenişehirden bayağı uzaklaştırdı. İnsanın doğduğu yer değil, doyduğu yer hesabı.. Zor oluyor. Özlem duygusu çok zor. Hele ki evin en küçüğüyseniz, en şımarık kızıysanız daha bi zor oluyor. Aramızda 1 saat olmasına rağmen... Kapının önüne gelip deli gibi zili çaldığımda kapıyı söylenerek açan annem, hemen üzerine atladığım babam, beni görünce kıçını bile kaldırmayan ablam :) Evimin güzel bireylerinin olmadığı ev mutsuz oluyor, soğuk oluyor... Özgürlük denen şey.. Evet, insan özgürlükten sıkılır mı? -sıkıldım... Keşke bi haltlar yesem de babam karışsa diyorum bazen.. Annem 2 saat dır dır etse başımda. Ablam tehdit etse babama söylerim diye :) Bende korkmama rağmen, yapacağım şeyden eksik kalmasam... Bir akşam öncesinden arar haber veririm geleceğimi. Annem en sevdiğim yemekleri yapar, sokağa girer girmez hissederim. Babam elleri do...